Tag Archives: Stvar

01 feb

GEOGRAFIE DEL POTERE. Dal Nord al Sud e ritorno

GEOGRAFIJE MOĆI – SA SEVERA KA JUGU I NAZAD, Intervju sa napuljskom grupom Città Future, na italijanskom objavljen u njihovom časopisu.

GEOGRAFIE DEL POTERE. Dal Nord al Sud e ritorno

Il Collettivo Gerusija intervista Città Future  

L’intervista riportata di seguito, condotta dal «Collettivo Gerusija (http://gerusija.com/)» di Novi Sad (Serbia), è stata pubblicata sulla rivista «Stvar/Thing-Journal for theoretical practices», num. 6, 2014.

Collettivo Gerusija: Come potreste presentare il vostro gruppo, la vostra rivista e le linee generali in cui si articola il vostro lavoro?

Città future: Per rispondere a questa domanda sarebbe necessario dividere la breve storia della nostra rivista in diversi periodi. Quello originario, in cui ancora doveva formarsi un gruppo di collaboratori più o meno assidui, nel quale l’obiettivo era sostanzialmente quello di riuscire a dare una lettura politica della realtà e dei cambiamenti allora in corso senza adottare una prospettiva “politicista”, senza cioè essere dentro la politica ufficiale. C’è stato poi un secondo periodo, in cui abbiamo individuato tre nuclei tematici o rubriche da sviluppare (“Esperienza e rappresentazione”, “La città dell’uomo” e “Transizioni”), con l’ambizione di farli diventare anche gruppi di lavoro in grado di darsi obiettivi di studio più condivisi e a lungo termine e in cui la rivista era sostanzialmente il risultato dell’assemblaggio di articoli ruotanti attorno alle rubriche. Infine c’è il periodo attuale, in cui siamo, con difficoltà, alla ricerca di un nuovo equilibrio, forse impossibile, tra l’indole politica iniziale e la tendenza all’approfondimento focalizzato su singoli punti che, per altri versi, avvertiamo come necessaria in questo momento, in un’indagine problematica che affronti anche il senso del “fare politica” oggi.

Read More

31 dec

“ECONOMY IS THE CONTINUATION OF WAR THROUGH DIFFERENT MEANS”. Intervju sa grupom “T.O.P. – Theorie.Organisation.Praxis” iz Berlina

k-logo_small

Could you briefly present your group, its activities and current goals as well as your development since the first days?

TOP: As the name of our group, T.O.P. – Theorie.Organisation.Praxis, already shows, we are following three major goals:
1. Theory, which means developing and presenting a radical critique through public speeches and seminars, the Marx Autumn School, publishing publications, posters, leaflets and of course the journal “Straßen aus Zucker”, which has become quite big and important and is a project which also includes people outside our group. Recent issues have covered topics such as racist mobilizations in Germany, refugee protests, protests against the crisis and anti-capitalism in general, such as Blockupy and feminism, including the preparation for the demonstration on the 8th March.

2. Organisation means organizing our own group, which has become quite big recently and which is divided into different working-groups. At the national level we participate in the organizational processes of Ums-Ganze!, which also includes working with other alliances like Interventionistische Linke (Interventionist Left) and certain projects like Blockupy or the preparation against the ECB (European Central Bank) on the 18th of March 2015, or the feminist march on the 8th March. Last but not least, we organize at the European level, through the “Beyond Europe” network, collaboration with groups in other countries as well. This level of organization is often based on certain events like the mobilization against the WKR-Ball in Vienna (a big rightwing ball), the “Blockupy” protests against capitalism and crisis in Frankfurt or the big political-festivals organized by Alpha Kappa in Greece.
3. Praxis: Critical thinking and theoretical analysis are crucial for an adequate understanding of society. The theoretical critique of capitalism, however, must be connected with a practical critique: political action and social struggle. If we are convinced today that capitalism as a self-sufficient, unnecessary relationship of constraint must be overcome for the establishment of a humane and reasonable society, than we should develop a political action that is directed to this mission. Today, we are still experimenting with different forms of action, from our marginalized position, and we try to reflect our experiences on a strategic level.

Read More

18 dec

UVODNA REČ za STVAR br. 7

UVODNA REČ

U Srbiji je tranzitološka večnost i dalje na delu, kako u gradu, tako i na selu. Kako se javnost zatalasala zbog dugo planiranih poteza vlade, tako je ta ista vlada iskoristila priliku godišnjih odmora demonstrirajući politiku hitnosti usvajanjem antisocijalnog zakonskog paketa – Zakona o radu i Zakona o penzijskom i invalidskom osiguranju. Iako se ovaj paket mera ne može smatrati doprinosom izlasku iz tranzicije, u javnosti su kolale „analize“ efekata novih zakona čiji je cilj bio i ostao isti: racionalizovati ionako već nebuloznu ekonomsku politiku vlade. Jedna od lozinki koja bi trebalo da objasni zacrtani (čitaj predestinirani) put ka EU integracijama jeste i fiskalna konsolidacija. Ovaj regulativni ideal svake periferne ekonomije morao je ući u javni žargon kao nešto što zbog čega svi, pa i država, moraju postati disciplinovani i fleksibilni (u smislu tržišta rada i radnih odnosa), ali i kao nešto što izvlači iz ljudi ne samo višak rada i višak vrednosti, već i (relativno) povišenu količinu patnje i požrtvovanja. Naravno, za patnju i žrtve je trebalo naći nekakvo opravdanje a tranzitološki diskurs za tu svrhu predstavlja ideološko gnezdo, plodnu sredinu. Kako nam ovaj diskurs predstavlja svet kao mesto gde je fleksidisciplina nešto što jača čoveka i čini ga ne samo samostalnijim već i slobodnijim, onda bi samo trebalo prihvatiti taj usud i prepustiti se čarima istorijskih kontingencija pod uslovom da se o tome ništa ne pitamo. Tranzicijski diskurs je obećanje o raju koji dolazi na kraju tranzicije, nakon svih patnji, kada napokon postanemo ispravni ljudi. Međutim, dok u večnom međuvremenu većina ljudi pati, a fiskalni deficit lagano raste, mere ideološke konsolidacije očituju svu svoju političko-ekonomsku neinventivnost. Dakle, iako budžetska konsolidacija pretpostavlja ideološku konsolidaciju, i jednoj i drugoj nedostaje veza sa stvarnošću. Smanjenje penzija neće smanjiti deficit Republičkog fonda PIO niti će rešiti nepovoljna demografska kretanja, kao što ni fleksibilizacija neće ojačati društveni fond živog rada već će ga, naprotiv, osiromašiti i oslabiti. Pošto fiskalna konsolidacija ne implicira uspeh mera štednji, a štednja ne implicira investicioni rast po modelu svetske banke, nastavljanje ovakve politike može prouzrokovati samo socijalno pustošenje na čiji račun se i vrši redistribucija klasne moći. Međutim, nije dovoljno samo ukazivati na nedostatke dominantne politike, potrebno je stvoriti prostor za jednu povezanu analizu u kojem će biti uspostavljene funkcionalne veze između problema od životnog značaja za sve ljude. Upravo je to bila namera ovogodišnjeg Gerusijinog programa. Postavljanje pitanja o političkim organizacionim formama, sindikatima kao mestu otpora, kompoziciji i društvenom mestu reprodukcije ženskog rada, imalo je za cilj da osvetli neke značajne momente u analizi aktuelne situacije.

Problem oblika ili modela političkog organizovanja levih političkih formacija jedan je od onih problema koji se iznova i iznova nameću kao najrelevantniji, a opet deluje kao da njegovo rešenje nije na vidiku. Partija ili pokret, neposredna ili predstavnička demokratija, labavija mreža ili čvršća organizacija – to su samo neke od dilema koje su opsedale rasprave o organizovanju. Ipak, tek su uspesi (ali u istoj meri i neuspesi) levih formacija u poslednjih nekoliko godina stvorili uslove da se tom pitanju priđe na adekvatan način, pri čemu su se neke dileme pokazale kao prividne, a neke kao stvarne. Jedna od tih stvarnih dilema glasi: kako stvoriti organizacionu infrastrukturu koja će, s jedne strane, biti stabilna i trajna, ali i, sa druge, dovoljno gipka i otvorena da omogući dopiranje do širih slojeva ljudi, kako ne bi završila u opskurnosti i marginalnosti? To je, naravno, taktičko pitanje – jasno, taktika zavisi od strategije, ali strategija, opet, zavisi od teorije. Zato je pored razmatranja „konkretnih modela organizovanja“ bitno rasvetliti i teorijske uslove i reperkusije takvih modela, te njihovo mesto u širim sistemima odnosa (država, klasa, materijalna reprodukcija). Tek se onda može preći na ispitivanje i eventualno stvaranje osnova za izbor različitih modela, njihovu modifikaciju i, svakako, primenu u političkoj borbi.

Read More

25 nov

ANDREA JOVANOVIĆ, NOĆNA MORA NA FILOZOFSKOM

NOĆNA MORA NA FILOZOFSKOM

Andrea Jovanović

Počinje pedeset i drugi dan blokade nastave na Filozofskom fakultetu. Ne volim fetišizaciju brojanja, ali mi je jasno da to kod studenata izaziva neku vrstu ponosa. Nije jednostavno ovo što rade. Usudila bih se reći, kao neko ko je sve vreme bio ambivalentan i skeptičan prema ovom protestu, da je ovo možda najozbiljnija stvar koja se desila u studentskom svetu u poslednjih par godina.

Vesti o blokadi uglavnom pratimo putem dnevnih novina. Zahvaljujući Ivicinom tekstu[1], dobili smo širu analizu tog događaja i mogućnosti njegovog svršetka. Sećam se blokade od pre tri godine: tada je analiza i tekstova bilo mnogo više. Većina je poticala iz akademske zajednice. Ali danas ta zajednica, uz par izuzetaka, skoro dva meseca ćuti. Zato ne iznenađuje konstatacija[2] društvenog naučnika i profesora blokiranog fakulteta da je blokadu dugo ignorisao. Kao i njegove kolege. Ono što iznenađuje jeste pitanje: kako je to uopšte moguće? Radno mesto vodećih stručnjaka i analitičara društva, taj „hram duha“ i „poslednja odbrana humanistike“ uobličena u zgradi Filozofskog već dva meseca ne radi. Okupirana je od strane njegovog studentskog tela. Kako je moguće da njegovo sveštenstvo toliko dugo ćuti?

Da bi se razumelo odsustvo (javne) reakcije većine humanističkih profesora, ponašanje uprave fakulteta i svojevrsna poraženost preobučena u cinizam u tekstu profesora Ilića – važno je vratiti se korak unazad i pogledati stvari iz šire perspektive.

Read More

24 nov

ALEKSANDAR MATKOVIĆ, STRUGGLING AGAINST SERBIA’S NEW LABOUR LAW (part 2)

STRUGGLING AGAINST SERBIA’S NEW LABOUR LAW (part 2)[1]

Aleksandar Matković

The laws have been passed and the cards have been dealt: the new reform of the labour and pension laws which were so hastily proposed to parliament this January, have finally been adopted.[2] These “reforms” legitimize precarious work from the cradle to the grave: they do so, among else, by increasing and flexibilizing work hours, cutting down basic social welfare and extending the pension limit up to 65 years of working life. They will thus make drastic changes to the way all work will be done, paid and secured in the years to come. In Serbia, where the minimum wage is already the lowest in the world, this can have only detrimental effects on the working population. And for leftist groups and trade-unions, this means that the struggle against Serbia’s neoliberal legislative has just reached a whole new level.

Read More

23 nov

ALPAR LOŠONC, KARL MARKS U VREME (NE)NEZAVISNOSTI ŠKOTSKE, ODNOSNO, DVOSTRUKA ULOGA PROLETARIJATA

Alpar Lošonc

KARL MARKS U VREME (NE)NEZAVISNOSTI ŠKOTSKE,

ODNOSNO, DVOSTRUKA ULOGA PROLETARIJATA

Odakle levičarska nelagodnost u odnosu na naciju?

“Moramo se priviknuti na činjenicu da marksistička teorija nacije ne postoji…Ta složena pojava u stanovitom smislu koncentrira svu aporiju tradicionalnog marksizma“[1]

Ova Pulancasova dijagnoza, inače izrečena još krajem sedamdesetih godina XX veka, deluje porazno. Kako je moguće da marksizam nije uspeo da se izbori sa ovom „složenom pojavom“? Da li se marksizam zadovoljio sa šturim negativnim naznakama, to jest, sa nereflektovanom osudom nacionalizma? Da li je nacija bila i jeste redundantni fenomen? Nadalje, da li je nespremnost u pogledu suočavanja sa nacijom znak toga da je marksizam ostajajući u okvirima insistiranja na univerzalnim dimenzijama klasne borbe, na obnovljenom i prevaziđenom univerzalizmu prosvetiteljstva nužno zanamarivao fenomen nacije i tretirao ga kao usputnu smetnju, to jest, kao rezidualnu smetnju u uspinjanju prema univerzalnim aspektima?

No nije li ovo znak epohalnog poraza? Ne pokazuje li upravo suočavanje sa nacijom kapacitete marksizma, njegovu spremnost da se konfrontira sa „složenim pojavama“ koje traže istrajnu analizu a ne prebrze i neposredovane deklaracije? Ne demonstrira li marksizam upravo u suočavanju sa ovakvim pojavama svoju nosivost i spremnost da artikuliše najteža pitanja? Zar onaj ko želi da ispita koliko vredi postavka o klasnoj borbi, o kritici političke ekonomije, itd. Ne mora ozbiljno da shvati naciju upravo kao istorijski fenomen?

Naime, da ne bude nesporazuma, Pulancas ovde iznosi jednu negativnu dijagnozu: on tvrdi da to što nema marksističke teorije nacije predstavlja problem koji nalaže razmišljanje. Postoji li kriza marksizma to se može pripisati i nespremnosti da se ide u koštac sa nacijom, sa „prljavom praksom istorije“. Ako bi se problem nacije mogao tretirati sa lakoćom on bi se začas mogao otpisati: međutim, ništa od toga. Štaviše, može se špekulisati na taj način da bi Pulancas isti sud mogao da ponovi i u sadašnjem vremenu. Iako on ovde tvrdi da dotični problem ukazuje na „aporije“ tradicionalnog marksizma, teško je osloboditi se utiska da ista aporija tvrdoglavo opstaje uprkos tome što je „tradicionalni“ marksizam sijaset puta apostrofiran kao deficitaran.

Read More

Translate »