Tag Archives: sasa hrnjez

13 feb

FRANKO BERARDI BIFO, NAKON GRČKIH IZBORA – OKOLNOSTI U KOJIMA SE ODIGRAVA IGRA

NAKON GRČKIH IZBORA – OKOLNOSTI U KOJIMA

SE ODIGRAVA IGRA[1]

FRANKO BERARDI BIFO

1. Ci-Varuf između dva policajca

Kako sad stvari stoje, teško da će Syriza ustuknuti. Cipras i Varufakis su imali pameti i hrabrosti da razjasne vezu između duga i takozvanih reformi. Nametanje omče za vešanje (beskonačni dug kojeg što više plaćaš više raste) nema samo za cilj da preseli društvene resurse ka finansijskom sistemu (direktno osiromašenje). Cilj je pre svega taj da se proizvede osiromašenje na dugi period transformišući nepovratno uslove rada: prekarizacija, rasprostiranje obaveznog neplaćenog rada, smanjenje ukupne plate, produženje radnog vremena paralelno sa smanjenjem osoblja u preduzećima. To je ono što finansistička oligarhija želi da nametne evropskom društvu.

Eto dakle, dok ordoliberalisti prave preteće grimase i insistiraju da neće biti nikakve eventualne restrukturacije duga, počinju slatkorečive besede razboritih reformista. Oni kažu: ma daj, malo zakašnjenje u isplati ćemo vam dopustiti, važno je da se ne skrene sa reformi.

Zli policajac Junker-Merkel i dobri policajac Renci-Oland raspodeljuju posao između sebe da bi postigli istu stvar: transformacija evropskog društva u definitivno pokoran organizam, poništenje svakog traga samostalnosti radnika pred eksploatacijom.
Ali par Ci-Varuf već je jasno odgovorio da nema šanse ili: kad na vrbi rodi grožđe! Prvog dana vlade su povećali penzije, vratili na posao službenike u javnom sektoru, reinvestirali u javni televizijski servis i blokirali privatizacije u toku.

Nesolventnost i obaranje procesa ordoliberalističkog potčinjavanja su neodvojivi, s obzirom na to da je dug striktno postavljen u funkciji liberalističke «reforme».

anti-austerity

Read More

Share
01 feb

GEOGRAFIE DEL POTERE. Dal Nord al Sud e ritorno

GEOGRAFIJE MOĆI – SA SEVERA KA JUGU I NAZAD, Intervju sa napuljskom grupom Città Future, na italijanskom objavljen u njihovom časopisu.

GEOGRAFIE DEL POTERE. Dal Nord al Sud e ritorno

Il Collettivo Gerusija intervista Città Future  

L’intervista riportata di seguito, condotta dal «Collettivo Gerusija (http://gerusija.com/)» di Novi Sad (Serbia), è stata pubblicata sulla rivista «Stvar/Thing-Journal for theoretical practices», num. 6, 2014.

Collettivo Gerusija: Come potreste presentare il vostro gruppo, la vostra rivista e le linee generali in cui si articola il vostro lavoro?

Città future: Per rispondere a questa domanda sarebbe necessario dividere la breve storia della nostra rivista in diversi periodi. Quello originario, in cui ancora doveva formarsi un gruppo di collaboratori più o meno assidui, nel quale l’obiettivo era sostanzialmente quello di riuscire a dare una lettura politica della realtà e dei cambiamenti allora in corso senza adottare una prospettiva “politicista”, senza cioè essere dentro la politica ufficiale. C’è stato poi un secondo periodo, in cui abbiamo individuato tre nuclei tematici o rubriche da sviluppare (“Esperienza e rappresentazione”, “La città dell’uomo” e “Transizioni”), con l’ambizione di farli diventare anche gruppi di lavoro in grado di darsi obiettivi di studio più condivisi e a lungo termine e in cui la rivista era sostanzialmente il risultato dell’assemblaggio di articoli ruotanti attorno alle rubriche. Infine c’è il periodo attuale, in cui siamo, con difficoltà, alla ricerca di un nuovo equilibrio, forse impossibile, tra l’indole politica iniziale e la tendenza all’approfondimento focalizzato su singoli punti che, per altri versi, avvertiamo come necessaria in questo momento, in un’indagine problematica che affronti anche il senso del “fare politica” oggi.

Read More

Share
31 dec

“ECONOMY IS THE CONTINUATION OF WAR THROUGH DIFFERENT MEANS”. Intervju sa grupom “T.O.P. – Theorie.Organisation.Praxis” iz Berlina

k-logo_small

Could you briefly present your group, its activities and current goals as well as your development since the first days?

TOP: As the name of our group, T.O.P. – Theorie.Organisation.Praxis, already shows, we are following three major goals:
1. Theory, which means developing and presenting a radical critique through public speeches and seminars, the Marx Autumn School, publishing publications, posters, leaflets and of course the journal “Straßen aus Zucker”, which has become quite big and important and is a project which also includes people outside our group. Recent issues have covered topics such as racist mobilizations in Germany, refugee protests, protests against the crisis and anti-capitalism in general, such as Blockupy and feminism, including the preparation for the demonstration on the 8th March.

2. Organisation means organizing our own group, which has become quite big recently and which is divided into different working-groups. At the national level we participate in the organizational processes of Ums-Ganze!, which also includes working with other alliances like Interventionistische Linke (Interventionist Left) and certain projects like Blockupy or the preparation against the ECB (European Central Bank) on the 18th of March 2015, or the feminist march on the 8th March. Last but not least, we organize at the European level, through the “Beyond Europe” network, collaboration with groups in other countries as well. This level of organization is often based on certain events like the mobilization against the WKR-Ball in Vienna (a big rightwing ball), the “Blockupy” protests against capitalism and crisis in Frankfurt or the big political-festivals organized by Alpha Kappa in Greece.
3. Praxis: Critical thinking and theoretical analysis are crucial for an adequate understanding of society. The theoretical critique of capitalism, however, must be connected with a practical critique: political action and social struggle. If we are convinced today that capitalism as a self-sufficient, unnecessary relationship of constraint must be overcome for the establishment of a humane and reasonable society, than we should develop a political action that is directed to this mission. Today, we are still experimenting with different forms of action, from our marginalized position, and we try to reflect our experiences on a strategic level.

Read More

Share
14 jul

Saša Hrnjez_“Staro umire a novo ne može da se rodi”: Gramši na putu rađanja novoga

Ne može se reći da Gramšijevo ime nije prisutno i da nije poznato, ne samo u užim, teorijski upućenim krugovima, nego i u širem polju interesovanja za političku teoriju marksističke orijentacije. Gramši je verovatno uz Makijevalija i Vikoa jedan od najcitiranijih italijanskih mislilaca. Prevodi Zatvorskih svezaka i ostalih Gramšijevih tekstova na mnoge svetske jezike takođe su znak njegove šire rasprostranjenosti i popularnosti. Možemo govoriti i o izvesnoj ''modi Gramšija'' u određenim periodima i u određenim zemljama, kao i o statusu klasika koji uživa u samoj Italiji[i]. Međutim ovi kvantitativni i nominalni krijerijumi nisu i znak duboke prisutnosti i žive cirkulacije Gramšijeve misli, niti njene kreativne elaboracije. I ne samo to: rasprostranjenost Gramšijevog imena sama po sebi ništa ne znači, te može biti i negativni znak ideološkog vremena koje naseljavamo, odnosno pokazatelj mehanizma kojim hegemona kulturna ideologija uspeva da inkorporira i apsorbuje određene teze koje dolaze sa suparničke pozicije (u ovom slučaju marksističke) kako bi se dominantan sistem misli i verovanja dalje reprodukovao i oslabio mogućnost istinske promene. Važno je reći da je ovaj mehanizam predvideo i sam Gramši uključivši ga u svoje razmatranje pasivne revolucije. Naime, danas nije ništa neobično da se na Gramšija pozivaju ne samo oni koji duboko veruju u istinsku poruku njegove misli, a to je revolucija i uspostavljanje socijalističkog društva, nego čak i oni kojima je ta poruka mrska. Svakako da heterogenost, bogatstvo i univerzalna multiverzalnost Gramšijevih interesovanja koja pokrivaju mnoga polja, naizgled udaljena od jezgra marksističke politike i prakse, dopuštaju mnogima da u Gramšiju nađu inspiraciju, utemeljenje i modele za sopstvena istraživanja. Ovde ne želimo da negiramo takvu vrstu uticaja na mnoge prošle i buduće mislioce, već samo da odlučno izbegnemo onu redukciju, izrazito ideološku i tako svojstvenu aktuelnom postburžoaskom neoliberalnom kapitalizmu, a koja se, na našem primeru, otkriva u svođenju Gramšijevog dela na samo jedan njegov aspekt, neutralizujući političko značenje i oštrinu njegove misli i izbegavajući tako crvenu nit koja prožima celokupan njegov angažman a čija je suština upravo u tome da je crvena. Zato kada govorimo o Gramšiju filozofu, Gramšiju istoričaru, Gramšiju teoretičaru politike, Gramšiju istraživaču društvenog života, Gramšiju misliocu kulture i pozorišnom kritičaru, Gramšiju žrtvi Musolinijevog fašizma itd., ne treba da zaboravimo – i to pogotovo danas – da je Gramši teoretičar revolucije i komunističkog društva. Gramši je pre svega bio politički borac, aktivista i vođa Partije. Marksistički filozof, ali i filozofski komunista. Tek dospevši u zatvor Gramši je prisiljen da se bavi isključivo teorijom, te se tako razvija Gramši istorijski materijalista, filozof prakse, ali i neoidealista, zbog čega zaslužuje mesto i u istoriji filozofije rame uz rame sa ostalim imenima 20-vekovne filozofije, bez obzira na to što njegov interes za filozofiju nije akademsko-katedarski, i što je njegovo poznavanje istorije filozofije selektivno (Gramši je bio student književnosti i filologije na Univerzitetu u Torinu gde čak nije ni diplomirao). Jedino imajući sve ovo u vidu možemo izbeći ideološku neutralizaciju i redukciju Gramšijeve figure čime ona u razblaženom i ''bezopasnom'' obliku postaje prihvatljiva za dominantne akademske, ali i anti-akademske krugove. Gramši nije sveobuhvatni mislilac gde je revolucionarna politika samo jedan deo te celine i širine interesovanja. Ne! Gramši je sveobuhvatni mislilac gde je sama ta sveobuhvatnost politička i revolucionarna. Bez ovog razjašnjenja besmislen je svaki uvod u njegovu misao. Drugim rečima, Gramšija ne treba učiniti prihvatljivim uprkos njegovom komunističkom angažmanu (kako su mnogi skloni da čine), nego učiniti ga prihvatljivim samo na osnovu i uz taj angažman.

Read More

Share
25 feb

KRISTOF JUNKE_Rudi Dučke i teorija antiratne pobune

Rudi Dučke, koji je mrtav već 30 godina i koji bi 7. marta ove godine napunio 70 godina, važi kao aktivista, praktičar pobune, dok njegova teorija važi kao nedovoljno sistematična i posve eklektička. Shodno tome ljudi se najviše bave njegovom ličnošću, a njegove ideje se smatraju za zanemarljive.
Ipak, bilo kao berlinski student s početka 60-tih godina pod uticajem egzistencijalizma, bilo kao antiautoritarni, revolucionarno-socijalistički agitator SDS-a i APO-a[2], ili kao pravi usamljeni borac u danskom egzilu ili kao alternativno-zeleni strateg na kraju 70-tih godina, uvek je Dučke radio na obnovi radikalno-socijalističke politike i takođe na obnovi njenih teorijskih osnova, te jedan „duboki sukob sa sadašnjom povesno-društvenom stvarnošću ne može se i ne sme“ – kako je pisao 1968 – „apstrahovati od prethodnih rezultata revolucionarne teorije“.
Gledano sa stanovišta političke teorije, mišljenje Rudija Dučkea se u suštini deli u dve faze: faza do 1968 i faza posle 1968. I dok njegovi radovi u 70-tim godinama uglavnom predstavljaju individualni pokušaj da se s obzirom na znatno promenjenu situaciju stekne novo tlo pod nogama, njegovi spisi do 68. – i o njima će u nastavku biti reči – odražavaju, na način vredan pažnje, tendencijalne kolektivne procese, praktičkog u istoj meri kao i teorijskog, tematizovanja i radikalizovanja vanparlamentarne pobune. Dučke i danas s pravom važi kao neko ko je u tome zadao ključne tačke.
Politički razvoj Rudi Dučkeove teorije je pritom integralni deo istorije i teorije takozvane Nove Levice i to, ne naposletku, tamo gde ona reflektuje njene lomove  – pre svega lom između takozvane prve i druge generacije Nove Levice, između levosocijalističkog „starog fronta“ i njihovih antiautoritarnih „prevladača’’.
Pokušaćemo da sintetizujemo njegovu teoriju antiautoritarne pobune u neokapitalizmu, koja je razasuta u mnogo kratkih i par dužih spisa. Polazna tačka ove sinteze biće analiza imanentno autoritarnog karaktera kasnog kapitalizma, takozvanog uobličenog društva.

Read More

Share
20 dec

RUDI DUČKE_POLITIZACIJA UNIVERZITETA I KONCEPT PROTIV-UNIVERZITETA

Intervju Rudi Dučkea Špiglu[1]

Rudi Dučke važi kao duhovni vođa studentske grupe koja stremi ka prevratu društvenih odnosa i koja se formirala unutar „Socijalističkog studentskog saveza“. Dučke, 27 godina, student je 11. semestra sociologije na Slobodnom Univerzitetu i radi na disertaciji na temu „Komunizam (časopis mađarske komunističke emigracije) kao jezgro kristalizacije zapadnoevropske opozicije unutar Kominterne“. Mentor: FU Rektor Liber.

„Rudi Revolucija“, koji sa njegovom suprugom Amerikankom Grethen, 24 godine, živi u jednom dvorišnom stanu u Vilmersdorfu potiče iz Lukenvalda u oblasti Bradenburg, gde je kao učenik pohađao evangelističku „Mladu zajednicu“. 1958 maturirao je u DDR-u. „Prilično pod uticajem hrišćanskog socijalizma“ Dučke je odbio da služi vojni rok u Narodnoj armiji. SED mu je potom kao mladom atleti (trčanje na 100 metara:11,5 sek., skok sa motkom: 3,80, bacanje diska: preko 40m) zabranio prijem na studije sportskog novinarstva na Univerzitetu u Lajpcigu. Da bi mogao da studira na zapadu Dučke je morao još jednom da položi maturski ispit u zapadnoberlinskoj Askanskoj Gimnaziji. Ubrzo posle toga podignut je i Berlinski zid. Dučke se više nikad nije vrtio roditeljima i trojici braća u DDR.

Vojni rok, tako tvrdi doktorant Dučke, odbio bi i u Moskvi: „U Sovjetskom Savezu sigurno ne bih bio više u prilici da javno delujem, nego što bih to tamo bio pod ovim današnjim uslovima na levoj opoziciji“

Špigl: Gospodine Dučke, Vi studirate na Slobodnom Univerzitetu i važite kao jedan od intelektualnih vođa studentskih nemira u Berlinu.

Dučke: Mislim da osobe mogu aktualizovati društvene konflikte, ali da ih ne mogu proizvesti. U tom sporu između nadležnih organa i antiautoritarnih studenata iz Zapadnog Berlina ja jesam, ako Vi tako hoćete, jedan od studentskih vođa. Ali tu ulogu ne bih mogao imati da ne postoje raznovrsne konfliktne situacije studentskog života.

Špigl: Da li je uloga koju imate uloga revolucionara?

Dučke: Mislim da se danas pod revolucionarem – pošto oznaka komunista, socijalista ili štagod ne govori više ništa – mora misliti onaj ko kroz intelektualni rad i čulna iskustva dolazi do saznanja da se ovo društvo može i treba promeniti. Ovo društvo je nesposobno da se samo od sebe kvalitativno promeni.

 

Read More

Share
Translate »