24 dec

LEVICU ČINI RADNIČKA KLASA ZA SEBE

Intervju sa Anarho-sindikalističkom inicijativom[1] vodio: Mark Lošonc

Mark Lošonc: Koje srpsko odnosno balkansko levičarsko nasleđe smatrate važnim? Istovremeno mislim na teoriju i na praksu.

ASI: Nedovoljno je poznato da je prva srpska socijalistička organizacija (Srpska socijalistička partija), formirana 1872. godine od strane srpskih studenata u Švajcarskoj, stvorena pod veoma jakim uticajem Bakunjina, koji je i prisustvovao njenom osnivačkom kongresu. Bakunjinovi bliski saradnici tada su bili Srbi Manojlo Hrvaćanin i drugi. Program Srpske socijalističke partije jasno proklamuje borbu protiv države, kapitalističkog poretka, porodice, braka, nelegitimnih autoriteta…
Kao što je taj početak socijalističkog delovanja u nas (namerno) zaboravljen, isto važi i za mnoge druge segmente revolucionarnog nasleđa koji prethode Drugom svetskom ratu. Veoma bitnu ulogu za nas odigrao je Krsta Cicvarić, koji je 1905. godine pokrenuo prvi srpski anarhosindikalistički list – „Hleb i sloboda“. Cicvarić je svojim publikacijama i delovanjem uticao ne samo na stvaranje anarhističkog i anarhosindikalističkog pokreta u Srbiji, već je, prema svedočenju mladobosanaca optuženih za atentat na Franca Ferdinanda 1914. godine, ostvario i ključni ideološki uticaj na njih, iako sam napušta anarhističke pozicije nakon 1912.
U Beogradu 1910. godine počinje da izlazi list „Komuna“ čiji su pokretači i saradnici velikim delom bili isključeni članovi Srpske socijaldemokratske partije nezadovoljni centralizmom i birokratizmom partije, kao i neki od „direktaša“ – zagovornika direktne akcije koje je iz stranke izbacio Dimitrije Tucović 1904. godine. Nedeljko Čabrinović, uz Gavrila Principa inicijator sarajevskog atentata, radio je kao slovoslagač „Komune“, o čemu je, kao i o svom odnosu prema anarhizmu, vezama sa Krstom Cicvarićem itd, svedočio na suđenju nakon atentata. To svedočenje, kao i neka ozbiljna naučna dela (poput „Sarajevo 1914“ Vladimira Dedijera) pokazuju da, ne samo što mladobosanci nisu bili puki izvršitelji u rukama velikosrpskih zaverenika, već su sprovodili revolucionarnu, ako hoćete anarhističku politiku, koja je, moguće, koincidirala sa određenim ciljevima Apisa i crnorukaca. O tome ne govori samo izdavačka delatnost nekih od njih, kroz biblioteku „Oslobođenje“, koja je u osvit Prvog svetskog rata u Sarajevu štampala Kropotkina, Ramija i druge anarhističke klasike, već i činjenica da su nakon atentata otkriveni i njihovi planovi za likvidaciju viđenijih srpskih gazda iz Bosne, uključujući i tadašnjeg bosanskog mitropolita.
Kao što je to bio slučaj više puta kroz istoriju, i ne samo kod nas, anarhistički pokret je fizički uništen u periodu Balkanskih ratova i Prvog svetskog rata; pa je na pokretu koji je kasnije ponovo rođen ostao nedovršeni posao sakupljanja informacija i stvaranje celovite slike naše istorije. U periodu između dva rata većina anarhističkog delovanja na prostoru Jugoslavije odvija se van teritorije Srbije, a anarhistička praksa u Srbiji je ograničena na pojedinačne izdavačke poduhvate i uglavnom individualno delovanje. No, to ni na koji način ne znači da u tom periodu nije bilo pokreta ili grupa na čija iskustva i eksperimente, shvatajući njihove pogreške i promašaje, naslanjamo našu trenutnu borbu – od Crvene pravde, preko nekih elemenata delovanja KPJ, do beogradskih nadrealista sa kojima delimo večitu borbu, bez mere, za nemoguće. Poznato je, takođe, da je jedan broj radnika iz Srbije učestvovao u Španskom građanskom ratu na strani anarhističkih, odnosno anarhosindikalističkih jedinica, no informacije o tim ljudima su, usled represije nakon Drugog svetskog rata, veoma ograničene i uglavnom dolaze od strane naših španskih drugarica i drugova. U vezi sa Španskim građanskim ratom treba pomenuti i to da Abraham Giljen, veteran tog rata, i jedan od prvih teoretičara gerilskog ratovanja, kasnije ideolog Tupamarosa, u zborniku tekstova „Filozofija urbane gerile“ napominje da su neki jugoslovenski borci bili fascinirani samoupravnom organizacijom teritorija i industrije pod anarhističkom kontrolom u Španiji, te da su ta iskustva kasnije iskorišćena u jugoslovenskom samoupravnom eksperimentu.
Kada govorimo o teorijskim uticajima, često se zaboravlja, i među anarhistima, da je Bakunjin bio prvi prevodilac Komunističkog manifesta na ruski jezik, kao i da se prihvatio prevođenju Kapitala na isti. U tom smislu vidimo veliki deo marksističkog idejnog nasleđa kao nešto neodvojivo od našeg pogleda na svet.


Nesumnjivo veoma bitan element levičarskog nasleđa, na koji se oslanjamo u našem današnjem radu, jeste iskustvo Narodnooslobodilačke borbe – masovnog odgovora na okupaciju i fašističku represiju, u kome je učestvovalo mnoštvo slobodara (od članova revolucionarnog sindikata Industrijski radnici sveta (IWW) koji su se zbog toga vratili u zemlju iz emigracije, do aktivista Federacije anarhokomunista Bugarske). NOB predstavlja ne samo inspiraciju, već ukazuje i na pravce borbe koji svojom snagom i kvalitetom uspevaju da prevaziđu nacionalističke i druge reakcionarne prepreke antikapitalističkoj borbi na jugoslovenskim i balkanskim prostorima.
Isto tako, neiscrpni izvor ideja i inspiracije predstavljaju iskustva bugarskog anarhokomunističkog i anarhosindikalističkog pokreta, fizički marginalizovanog od strane carističkih, fašističkih i staljinističkih reakcionara, kao i iskustva grčkih slobodara. Pre Drugog svetskog rata Bugarska je bila poznata i kao „druga Španija“, jer je najveći deo radničkog pokreta bio eksplicitno anarhistički orijentisan.
Kada se govori o periodu nakon Drugog rata i vladajućoj titoističkoj ideologiji (u koju uključujemo i „disidentski“ Praksis) nema sumnje da su neki elementi slobodarske misli – pre svega izvorno anarhistička ideja samoupravljanja – bili integrisani u vladajuću paradigmu. Ta činjenica – uprkos liberalizmu i tržišnoj orijentisanosti jugoslovenskog projekta (naročito nakon 1948. godine) – omogućava da i u tom periodu lociramo određeno idejno nasleđe koje je nama interesantno.

M.L.: Kakav je vaš odnos prema Jugoslaviji i prema titoizmu?

ASI: Kao anarhistička organizacija po definiciji imamo negativan odnos prema svim državama i autoritarnim sistemima, uključujući tu i titoizam. No, to naravno ne znači da smatramo da su sve države iste, niti da su svi sistemi identični.
Kada je u pitanju SFRJ, neosporno je da je životni, odnosno civilizacijski nivo u njoj bio neuporedivo viši od onoga u čemu živimo danas. Drastični pad materijalnog standarda stanovništva, kao i nekontrolisatni povratak nacionalizma, klerikalizma, patrijarhata i ostalih antiradničkih ideja na političku scenu, koji je usledio sa raspadom bivše države, vrlo jasno pokazuju koja je razlika između trenutnog i prethodnog sistema. Zbog toga se može smatrati da je period titoizma, istorijski gledano, do danas bio najbolji po stanovništvo našeg regiona.
Sa druge strane, postavljanje ideje samoupravljanja u državni kontekst i njena logična degeneracija u tim uslovima, postojanje tržišta, diktatura Saveza komunista i postojanje „crvene“ buržoazije proisteklo iz nje, negativna selekcija kao nužni pratilac svakog hijerarhijskog ustrojstva, negovanje kulta ličnosti i represija nad neistomišljenicima koji nisu svi nužno, u jugoslovenskom kontekstu, bili reakcionari (pomenimo recimo zločinački Goli otok), saradnja sa imperijalističkim silama (i SAD i SSSR), odbijanje rešavanja pitanja Albanaca na Kosovu itd, pokazuju strukturalne osnove za stvaranje današnjih banana država rođenih iz krvavog rata. Rata, koji je u suštini bio sukob predvođen od strane birokratija republičkih partija u borbi za očuvanje vlasti i sticanje što boljih pozicija u predstojećim pljačkaškim privatizacijama, naravno, potpomognut imperijalistima u poteri za sopstvenim interesima.

M.L.: Kako biste opisali današnju levičarsku scenu u Srbiji?

ASI: Zbog idejne konfuzije koja opterećuje naš region već decenijama, treba naglasiti da kao levičarske vidimo isključivo one organizacije, grupe i pokrete koji se aktivno suprostavljaju društvu baziranom na dominaciji privatnog vlasništva, i njemu suprostavljaju društvo bazirano na kolektivnoj svojini. Sama činjenica da se govori o levičarskoj „sceni“, a ne o levičarskom pokretu pokazuje veliki problem levice u Srbiji danas, ali istovremeno pokazuje i promenu u odnosu na period kada je, pre gotovo 10 godina, naša organizacija nastala.
Naime, ono što smatramo jednim od najvećih doprinosa naše organizacije antikapitalističkoj borbi na jugoslovenskim prostorima je upravo činjenica da je naše delovanje, kao i činjenica da nismo slomljeni brutalnom državnom represijom koja ne prestaje od našeg nastanka, omogućilo da se uopšte govori o političkom prostoru levice, te da se razume razlika u odnosu na liberalne i nacionalističke političke stavove. U trenutku kada smo početkom dvehiljaditih otpočeli sa organizovanim delovanjem ta ideja nije postojala. Onih nekoliko „levičarskih“ grupa koje su postojale su bile u potpunosti integrisane ili u nacionalističke projekte koji su Miloševića videli kao poslednju branu imperijalizmu i razbijanju Jugoslavije ili su, sa druge strane, bili deo suštinski proimperijalističkih antiratnih pokreta pod hegemonijom anacionalnih, vesternizatorskih liberala.
Činjenica da je danas moguće govoriti o većem broju levičarskih organizacija, njihovom delovanju i levičarskim stavovima o političkim pitanjima pokazuje veliki napredak koji je napravljen od onda, te da se naše dosledno insistiranje na antikapitalističkim i internacionalističkim pozicijama, u tom smislu, isplatilo. Kada govorimo o levici, naravno, govorimo o organizacijama, grupama i pokretima, shvatajući da levicu čini radnička klasa za sebe – organizovana – a ne slobodni mislioci koji se samoodređuju kao pristalice levičarskih ideja. U tom smislu možemo izolovati delovanje anarhističkih i anarhosindikalističkh, maoističkih, trockističkih i titoističkih i levo-brežnjevističkih organizacije i grupa u Srbiji, kao i različitih frontovskih organizacija i pokreta koje su činili i čine aktivisti tih organizacija. Najveći deo aktivista tih organizacija i grupa, uprkos različitim pozicijama o mnoštvu pitanja, usled činjenice da se nalazimo u inkubatornoj fazi pokreta, u drugoj praistoriji pokreta ako želite, vrlo često deli zajedničku praksu i frontovski pristup učestvovanja u većim socijalnim pokretima, poput masovnih studentskih protesta i sl. Idejne razlike dolaze do izražaja u praksi, i u tom smislu su naši aktivisti oni koji u masovnim pokretima zagovaraju, i uglavnom uspevaju da održe hegemoniju ideja interprofesionalne solidarnosti, direktne akcije, direktne demokratije i antiparlamentarizma.

M.L.: Poslednjih godina (posebno 2006, 2007. i 2011. godine) je u Srbiji vrlo važnu ulogu igrao studentski pokret, protesti i blokade su bitno doprineli i iskustvu mlade levice. Forma njegovog delanja je često bila neposredna demokratija, forma koja je određujućeg značaja i za ASI. Kakva je bila vaša uloga u tom pokretu? Kako gledate na njegovu budućnost?

ASI: Članovi ASI aktivni su u svim studentskim protestima, počev od prvog socijalnog protesta studenata 2006. godine, pokrenutog i organizovanog od strane ASIjevog Sindikata obrazovanja i frontovske organizacije Socijalni front u čijem su radu takođe učestvovali naši aktivisti. Tada su studenti blokirali Filozofski fakultet, tražeći smanjenje školarina i bolje uslove studiranja. Od tada pa do poslednjih pobuna na jesen 2011. godine članovi ASI su, nastupajući na studentskim zborovima, uvek predstavljali najtvrđu liniju pokreta, beskompromisno se zalažući da sve odluke i aktivnosti moraju biti u skladu sa principima direktne demokratije i direktne akcije.
Smatramo da je budućnost studentskog pokreta u organizovanju borbenih studenata u sindikalne organizacije koje će okupljati studente, profesore i nenastavno osoblje (jer smo svesni da ne postoji suštinska razlika u interesima tih grupacija), posebno zbog toga što se predhodnih godina dešavalo da se borbeni potencijal istopi zbog nepostojanja bilo kakve strukture koja bi nakon protesta zadržala borbene studente na okupu. Takođe, formiranjem sindikalnih organizacija na fakultetima postavili bi se temelji za čvršće organizovanje i omasovljenje studentskog i radničkog pokreta. Stoga su članovi Sindikata obrazovanja ASI, zajedno sa ostalim borbenim studentima pokrenuli inicijativu za formiranje studentskog sindikata, koji vidimo kao prvi korak u tom pravcu. Ovakav sindikat, zasnovan na principima neposredne demokratije, biće direktno suprotstvaljen delovanju studentskog parlamenta i upravama fakulteta i ujedno će omogućiti kontinuitet studentske borbe.

M.L.: Za učlanjenje u ASI nije potrebna nikakva ideološka kvalifikacija, ali istovremeno naglašavate i potrebu za naučnom kritikom kapitalizma. Šta mislite o ulozi teorije?

ASI: Tačno je da za učlanjenje u ASI nije potrebna ideološka kvalifikacija, no član ASI ne može postati pojedinac koji deluje u suprotnosti sa našim osnovnim principima, i čija se materijalna pozicija kosi sa interesima našeg članstva. To znači da gazde, pripadnici represivnih državnih aparata (profesionalna vojska, policija, zatvorski i pravosudni sistem…), kao i članovi političkih stranaka ne mogu da budu članovi ASI.

Takođe, često se zaboravlja, i u anarhističkom pokretu, da su anarhisti, odnosno prva osoba koja je taj pojam koristila da opiše svoje političke pozicije – Pjer Žozef Prudon – bili ti koji su insistirali na stvaranju naučnog socijalizma. Kao pristalice „filozofije prakse“ jasno je da ne vidimo teoriju kao nešto odvojeno od prakse, i da u praktičnom jedinstvu teorije i prakse vidimo dijalektičko prevazilaženje te podele. U tom smislu posmatramo i intelektualne napore na revolucionarnoj levici, ukazujući na to da su nam prihvatljivi isključivo „organski intelektualci“, oni koji svoje teoretske postavke baziraju na iskustvima neposrednog učestvovanja u klasnim borbama, i znanjima stečenim u tim sukobima, ne ograničavajući se, poput tradicionalnih intelektualaca na opisivanje, već artikulišući težnje, stavove i nadanja masa. Ne želimo da se bavimo teorijom kako bismo se gubili u apstrakcijama ili snivali o idealnom slobodnom društvu – teorija koju prihvatamo je ona koja unapređuje našu praksu i ojačava revolucionarni pokret.

M.L.: ASI je anarhosindikat koji funkcioniše kao konfederacija. U kojim gradovima ste prisutni i kakva je veza između pojedinih federacija?

ASI: ASI ima lokalne grupe u Beogradu, Kragujevcu, Nišu, Novom Sadu i Šapcu (i izolovane članove u mnogim drugim gradovima). Veze između federacija se obavljaju „organski“, preko sekretarijata organizacije čija primarna uloga i jeste koordiniranje rada između lokalnih federacija, sindikata i grupa. Naravno, postoje i redovne „horizontalne“ veze među članovima različitih lokalnih grupa, kao i saradnja koja se odvija kroz različite zajedničke projekte – poput, na primer, uredništva našeg nedeljnika „Direktna akcija“.

M.L.: Direktna akcija je za vas centralni pojam. Kakve su bile vaše glavne direktne akcije u poslednjim godinama?

ASI: Direktna akcija jeste naš osnovni metod borbe. Ovaj pojam predstavlja svako odbacivanje posrednika kao što su predstavnici, partije, parlament, sindikalne birokrate, autoritarno ustrojene insititucije i sl, i neposredno delovanje u borbi za svoja prava. To je delovanje protiv sistema i države i predstavlja najefikasniji i najbrži metod kojima se vrši pritisak na gazde i državu. Metodi direktne akcije su štrajkovi, sabotaže, blokade radnog mesta i fakulteta, okupucije državnih ustanova i sl.
Primeri direktne akcije u kojima su članovi ASI učestvovali su blokade fakulteta 2006/07. i 2011. godine, zatim organizovanje više protesta za odbranu Velikog parka u Kragujevcu (kada je familija tenisera Novaka Đokovića želela da na tom prostoru izgradi poslovni i sportski centar). Najsvežiji primer je takođe iz Kragujevca, gde se lokalni stanovnici jednog naselja bore za odbranu zelene površine, na kojoj grupa kapitalista želi da izgradi poslovni centar. U više navrata smo u sektoru usluga uspešno izvršili pritisak na gazde da zaposlenima isplate zaostale zarade. Pored toga, naši članovi organizovano učestvuju u različitim inicijativama, poput trenutno aktuelnih akcija protiv firme BusPlus – pokušaja privatizacije javnog prevoza u Beogradu.

M.L.: Da li sarađujete sa drugim anarhističkim grupama na međunarodnom nivou?

ASI: ASI je od 2004. godine deo Međunarodnog udruženja radnika i radnica (MUR) – internacionale revolucionarnih sindikata osnovane u Berlinu 1922. godine. Specifičnost naše internacionale, pored činjenice da je jedina radnička revolucionarna internacionala koja je preživela Drugi svetski rat i koja je aktivna do današnjih dana, je činjenica da je jedna od njenih sekcija – španska Nacionalna konfederacija rada (CNT) pokrenula revoluciju koja je tokom kratkog perioda (1936/7) uspela da ostvari najviše domete slobode čovečanstva u poznatoj istoriji. Sekretarijat MUR se od 2006. godine nalazio u Beogradu, sve do 2009. kada je u montiranom slučaju, između ostalog, uhapšen i optužen za međunarodni terorizam i Ratibor Trivunac koji je obavljao dužnost Generalnog sekretara Internaconale. To je prvi put u dugoj istoriji naše internacionale da se Sekretarijat internacionale nalazio van zapadne Evrope. ASI je, takođe, u kontaktu sa Internacionalom anarhističkih federacija, na čijim je Kongresima više puta prisustvovao u statusu posmatrača. Najveći deo međunarodnih aktivnosti ASI se odvija kroz organske strukture naše internacionale, ali, naravno, one se ne završavaju tu.
ASI je, zajedno sa drugovima iz Slovenije, Hrvatske, Grčke i Bugarske pokrenuo 2003. godine Balkanski anarhistički sajam knjiga, koji će naredne godine u Ljubljani obeležiti desetogodišnjicu svog postojanja. Takođe, intenzivni kontakti sa pokretima u regionu doprineli su stvaranju anarhosindikalističkih organizacija u Bugarskoj (Autonomni radnički sindikat), Turskoj (Anarhosindikalistička inicijativa – Turska), Rumuniji (Anarhosindikalistička inicijativa – Rumunija), Hrvatskoj (Mreža anarhosindikalista), kao i mnoštvu zajedničkih aktivnosti slobodarskog pokreta u regionu – akcijama solidarnosti, kampovima za prava imigranata protiv granica itd.
Takođe, ASI je organizovao veliki broj javnih tribina i prezentacija anarhističkih i revolucionarnih pokreta iz sveta sa gostima iz međunarodnog pokreta, ali i služio kao tačka oslonca drugovima koji su putovali kroz region, pogotovo u prvoj polovini 2000tih kada smo praktično bili jedina organizacija sa resursima za tako nešto.

M.L.: Imate vrlo intenzivnu izdavačku delatnost. Kakve knjige objavljujete?

ASI: Naš istraživačko-izdavački Centar za liberterske studije (CLS) je institucija koja već godinama izdaje kako revolucionarnu teoriju, tako i druge publikacije za koje smatramo da doprinose revolucionarnoj borbi na obrazovnom i kulturnom frontu – borbi koju vidimo kao neodvojivu od klasne borbe na svim drugim nivoima.
Prva izdanja CLSa, iz edicije „Kuka i motika“ su bile fotokopirane brošure koja su kao svoj pretežni cilj imala teoretsko osnaživanje našeg članstva i simpatizera, no, suočeni sa velikom potražnjom shvatili smo potrebu za proširivanjem naše izdavačke delatnosti koja je postala jedna od primarnih delatnosti CLS-a. Do sada je CLS izdao dvadeset devet publikacija u osam edicija – koje se protežu od revolucionarnih klasika poput „Anarhije“ Petra Kropotkina ili „Komunističkog manifesta“, do alternativnih vodiča kroz dokumentarne filmove „A znaš li ti jadan da smo mi ođe za okultno zaduženi“ Bojana Pandže ili nadrealističkih bravura Ivana Tobića u njegovoj knjizi „Građen sam ko sveti lonci“, ali i stripova poput „Revolucija u restoranima“. CLS je takođe organizovao i dva konkursa za socijalno angažovane radove i publikovao zbirku socijalno angažovanih radova „Zagrcnuti u tranziciji“, na taj način želeći da se, koliko je to u našoj moći, suprotstavimo komercijalizaciji kulture i doprinesemo formiranju novih generacija socijalno-angažovanih stvaralaca.
Pored izdavaštva CLS održava najveću biblioteku slobodarskih knjiga i časopisa u regionu, a u svom arhivu pohranjuje materijale revolucionarnog pokreta iz čitavog sveta – sa posebnim fokusom na pokret na Balkanu i bivšoj Jugoslaviji, ali i na druge oblasti koje revolucionarima mogu biti korisne za izučavanje – od dokumenata vezanih za delovanje reformističkog sindikalnog pokreta i buržoaskih partija, do publikacija i drugih materijala savremenih i istorijskih fašističkih grupacija i institucija.

M.L.: Članovi ASI-ja su već godinama žrtve neposrednog državnog nasilja. Koji su bili najteži trenuci?

ASI: Najteži trenutak do sad je svakako slučaj „Beogradske šestorke.“ Tada je uhapšeno šestoro beogradskih anarhista, od kojih četvoro članova ASI. Oni su u montiranom procesu bili optuženi za međunarodni terorizam. Naša organizacija bila je izložena jakoj medijskoj hajci. U buržoaskim medijima su izlazili naručeni policijski tekstovi u kojima se najbrutalnije napadala naša organizacija i sama ideja anarhizma, dok se u sudskom postupku pokušalo ustvrditi kako je „teroristički“ napad bio proizvod delovanja naše organizacije – drugim rečima država je našu čitavu organizaciju pokušala da prikaže kao terorističku. Uz to, konstantno je trajao pritisak policije na naše članove koji su bili na „slobodi“. Oni su u to vreme pozivani na informativne razgovore, privođeni za „ometanje pravde“ tokom kampanje za oslobađanje Bg6, konstantno nam je prećeno novim hapšenjima i krivičnim prijavama i sl. Usled pritiska domaće i strane javnosti naši drugovi su oslobođeni a nedostatak bilo kakvih dokaza protiv naših drugova je doveo do potpunog oslobađanja svih optuženih. Represija se, međutim, i dalje nastavlja, ali smanjenim intenzitetom, ona nije tako brutalna i otvorena kao u vreme Beogradske šestorke, ali je prisutna sve vreme. Trenutno se vodi veći broj krivičnih procesa protiv pripadnika ASI. Slučaj Bg6 opet je pred sudom, ali sa ublaženom optužnicom, dok je u međuvremenu podignuta optužnica protiv dvoje članova ASI za ometanje službenih lica i ometanje javnog reda i mira za vreme protesta protiv NATO konferencije u Beogradu prošle godine. U toku je i proces protiv trojice studenata, od kojih je jedan član Sindikata obrazovanja ASI, za organizovanje blokade Filozofskog i Filološkog fakulteta prošle godine, i to sa namerom da se kriminalizuje studentski pokret, i studenti zastraše pred jesen, kada se očekuju nove studentske pobune.

M.L.: Čime se bavite trenutno?  

ASI: Već neko vreme ponovo izdajemo naše glasilo „Direktna akcija“, koje je sada uzelo formu nedeljnog lista. Njime uspevamo da redovno komentarišemo i prezentujemo revolucionarne stavove o aktuelnim pitanjima, a distributivna mreža koja pokriva jedanaest gradova nam omogućava da svojim idejama dopremo do daleko većeg broja ljudi nego što je to do sada bio slučaj.
Pripremamo se za vruću studentsku jesen kada se planiraju novi protesti studenata. Uz to smo angažovani na pripremama za buduće akcije, koje bi trebalo da uslede nakon godišnjih odmora. Prethodnih nekoliko meseci smo organizovali nezavisne demonstracije povodom Prvog maja; skup podrške turskoj studentskoj aktivistkinju Bašak koja je bila zatvorena u Hrvatskoj; organizovali smo i revolucionarni blok na demonstracijama protiv rehabilitovanja narodnog izdajnika i ratnog zločinca, četničkog komandanta Dragoljuba Mihajlovića.
CLS trenutno priprema knjigu Danijela Gerena „Anarhizam“, kao i knjigu Aleksandra Berkmana „Osnove anarhističkog komunizma“, a kako se krajem oktobra ove godine navršava 10 godina od formiranja naše organizacije, u toku su pripreme da se taj datum adekvatno obeleži.


[1] Ovaj intervju je izvorno napravljen za mađarski sajt rednews u okviru serije „Postjugoslovenska levica“: http://rednews.hu/az-elmelet-gyakorlat/default/kaszara-kapara-posztjugoszlav-balodal-2.-resz.html

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email
Share
Translate »