Category Archives: Manifesti

07 jun

Manifest protiv rada

Grupa Kriza

1. Vladavina mrtvog rada

Leš vlada društvom – leš rada. Sve sile sveta su stale u odbranu te vladavine: papa i svetske banke, Toni Bler i Jerg Hajder, radnički sindikati i preduzetnici, nemački ekolozi i francuski socijalisti. Svi oni znaju samo za jednu parolu: rad, rad, rad!

Onaj ko još nije zaboravio da razmišlja, lako može prepoznati besmislenost ovog stava. Društvo u kojem vlada rad ne doživljava samo prolaznu krizu, već se susreće sa njenom apsolutnom granicom. Uoči mikro-elektronske revolucije, bogatstvo proizvodnje postaje u sve većoj meri nezavisno od stvarnog utroška ljudske energije, u meri u kojoj smo do nedavno to mogli zamisliti samo u naučnoj fantastici. Niko ne može ozbiljno tvrditi da se taj proces ponovo može zaustaviti ili čak preokrenuti. Prodaja robe radne snage će u XXI veku biti isto toliko perspektivna kao i prodaja fijakera u XX veku. Međutim, onaj ko u ovom društvu ne može da proda svoju radnu snagu smatra se viškom i odbacuje se na socijalno đubrište.

Onaj ko ne radi ne treba ni da jede! Ovaj ciničan princip još uvek važi – i to danas više nego ikada, baš zbog toga što postaje beznadežno suvišan. Apsurdno je da se društvo nikada nije više okretalo radu kao u ono doba u kojem se on čini suvišnim. Rad se upravo u svojoj smrti ispostavlja kao totalitarna moć koja ne podnosi ni jednog drugog boga kraj sebe. Prodirući kroz pore svakodnevnice u psihu čoveka, rad kontroliše kako tu psihu, tako i delanja čoveka. Ne štedi se nimalo truda da bi se veštački produžio vek « Radnog idola » . Paranoični vapaj za radnim mestima opravdava pustošenje prirodnih resursa na izuzetno visokom nivou, iako je čovečanstvo već odavno shvatilo njegov destruktivni efekat.  Poslednje prepreke totalnoj komercijalizaciji svih društvenih odnosa će biti srušene bez kritike, samo da bi se stvorilo nekoliko bednih radnih mesta. I princip da je bolje imati ‘bilo koji’ posao nego nemati ga uopšte, je postao opšta veroispovest.

Kako sve više postaje jasno da se radničko društvo nalazi na svom definitivnom kraju, tako se taj kraj sve nasilnije odbacuje iz javne svesti. Iako metode tog potiskivanja mogu naravno biti različite, one imaju jedan zajednički označitelj: činjenica da se širom sveta rad pokazuje kao iracionalna samosvrha, koja samu sebe čini zastarelom, preuređuje se u lični i kolektivni neuspeh individua, preduzetnika ili „stajališta“, uz upornost jednog sistematskog ludila. Objektivna granica rada mora se pojaviti kao subjektivni problem otpadnika.

Za jedne je nezaposlenost proizvod preteranih zahteva, manjka motivacije i fleksibilnosti, drugi okrivljuju nesposobnost, korupciju, pohlepu i zloupotrebu položaja „njihovih“ menadžera i političara. I na kraju se svi slažu sa bivšim predsednikom Romanom Hercogom: da svako treba da uloži svoj napor, kao da je reč o motivacijskim problemima jednog fudbalskog tima ili političke sekte. Trebalo bi da se svi „nekako“ čvrsto uhvatimo za pojaseve, čak i onda kada su ti pojasevi odavno izgubljeni, i trebalo bi da se svi „nekako“ uhvatimo u koštac, čak i onda kada više nemamo sa čim (ili kada to prosto postaje besmisleno). Podtekst ove nevesele vesti je nedvosmislen: ko još uvek ne može da uvidi blagodet idola rada, taj je sam kriv i možemo ga mirne savesti otpisati i odbaciti.

Isti zakon ljudske žrtve važi širom sveta. Zemlje jedna za drugom bivaju smrskane pod točkovima ekonomskog totalitarizma, dokazujući tako uvek jedno isto: da su se ogrešile o takozvane zakone tržišta. Logika isplativosti kažnjava svakog ko se bezuslovno i bez obzira na posledice ne ’’prilagodi’’ slepom kretanju sveopšte konkurencije. Oni koji su uzdanice danas, sutra će biti ekonomski otpatci. Tako se vladajući ekonomski psihotičari ne mogu ni najmanje uzdrmati u svom bizarnom pogledu na svet. Tri četvrtine svetskog stanovništva je već više ili manje proglašeno društvenim otpadom. Ruši se jedan“centar” za drugim. Nakon propasti “zemalja u razvoju” na jugu i državno-kapitalističkog odseka svetskog društva rada na istoku, uzorni učenici tržišne ekonomije u jugoistočnoj Aziji takođe su nestali u paklu uništenja. I u Evropi se odavno širi socijalna panika. Ali vitezovi tužnog lika u politici i menadžmentu sve mrgodnije nastavljaju svoj krstaški rat u ime idola rada.

’’Svako mora moći da živi od sopstvenog rada, tako glasi postulirani princip. Da se može živeti je dakle uslovljeno radom, a nema prava tamo gde nije ispunjen uslov.’’
(Johan Gotlib Fihte, Osnova prirodnog prava prema principima teorije nauke, 1797.)

Read More

Share
07 maj

Manifest INICIJATIVE ZA DEMOKRATSKI SOCIJALIZAM

30. aprila u Ljubljani je zvanično predstavljena Inicijativa za demokratski socijalizam. Manifest ove inicijative je dostupan i na srpskohrvatskom jeziku http://www.demokraticni-socializem.si/manifest-inicijative-za-demokratski-socijalizam/

INICIJATIVA ZA DEMOKRATSKI SOCIJALIZAM

Doba samorazumljivosti kapitalizma se približava kraju. U drugoj polovini 70-ih godina 20. veka, kada se u ''razvijenom'' svetu završilo doba brzog i stabilnog ekonomskog rasta, počeo je napad sila kapitala na radnička prava, koji traje do dan danas. Osnova za opravdanje kapitalizma je počela opadati, stoga su apologeti kapitala sve više bili prisiljeni pravdati postojanje kapitalizma púkom činjenicom njegovog postojanja. Pomoću činjenice da se kapitalizam, nasuprot realno postojećem socijalizmu, nije srušio, iako su ga često morale spašavati fašističke bande i vojne hunte, oni brane tezu da alternative jednostavno nema i da u ime daljnje akumulacije kapitala moramo biti spremni na svaku žrtvu: rastuću nejednakost, siromaštvo većine svetske populacije, teror diktatora i opustošenje prirode.

Pokušaji rešavanja trenutne krize potvrđuju da, u kapitalizmu, privreda nije sredstvo za povećanje kvaliteta života, već je ljudski život sredstvo za širenje akumulacije kapitala. Kriza nije izuzetak u delovanju kapitala, nije smetnja u samoregulaciji tržišta i nije posledica naglog rasta brojke lenjih, korumpiranih, nepreduzimljivih i generalno nekonkurentnih pojedinaca, već je sredstvo sa kojim kapitalistička privreda ostvaruje svoju prevlast nad društvom i prirodom. Nemamo posla sa privrednom krizom, već sa periodom koji normalno delovanje kapitalizma zahteva – da se u ime očuvanja profita reši poslednjih ostataka bremena demokratskog nadzora, radničkih prava i javnih službi. Političke elite ne raspravljaju o tome kako upregnuti privredu ne bi li se postigao što puniji razvoj svakog pojedinca/ke i kako bi se zadovoljile društvene potrebe, već nagađaju koje još žrtve zahtevaju sile koje ne možemo nadzirati niti razumeti.

No, mistične sile, koje obitavaju u finansijskim i drugim tržištima, ne crpe svoju moć ni iz čeg drugog do iz ljudskog rada u kontekstu određenog uređenja društvene produkcije. Zbog ovakvog uređenja koje pojedince/ke otuđuje kako jedne od drugih tako i od proizvoda svoga rada, ti proizvodi se osamostaljuju i stoje naspram nas kao tuđa, nerazumljiva i nesavladiva sila koja zastrašuje čas u obliku finansijskih derivata, čas u obliku kamatne stope na državne obveznice. Razvoj nauke i obrazovanja već danas nudi tehnološke mogućnosti za iskorenjivanje siromaštva, skraćenje radnog vremena i održivi razvoj, ali će to sve ostati samo gole mogućnosti ako se društvene moći budu iscrpljivale u konkurentskom ratu i ostajale podređene slepom diktatu uvećanja profita. Vreme je da zacrtamo drugačiji put razvoja u kojem će demokratsko upravljanje privredom biti sredstvo za dostizanje društvenih ciljeva, a ne obratno, i u kojem će vodeće načelo biti solidarnost a ne konkurentnost.

DEMOKRATSKI SOC

 

ŠTA JE DEMOKRATSKI SOCIJALIZAM?

Naš cilj je uspostavljanje društveno-ekonomskog sistema utemeljenog na neposrednoj demokratiji u politici i ekonomiji, te na demokratsko-planskoj raspodeli dobara. U pitanju je, dakle, sistem proizvodnje i raspodele koji će biti u skladu sa potrebama svake pojedinke i svakog pojedinca, te društva kao celine, i koji će uzimati u obzir nosive kapacitete i uslove regeneracije okoline.

Demokratski socijalizam ne razumemo kao utopijsko društveno stanje u neodređenoj budućnosti, već kao proces prevazilaženja kapitalizma demokratskim sredstvima, koji sledi viševekovnu tradiciju emancipatorskih borbi radnika, seljaka, žena i starosedeoca. To demokratsko prevazilaženje kapitalizma se odvija:

  • Na političkom nivou – oblikovanjem i uvođenjem novih oblika saradnje zajednice u saodlučivanju o javnim pitanjima, kao što su participativni proračun, neposredna demokratija na lokalnoj ravni (sa građanskim skupovima i javnim skupštinama) i zamena predstavničkog sistema neposrednim učešćem u saodlučivanju i delegatskim sistemom;
     
  • Na mikroekonomskom nivou – sa uvođenjem oblika ekonomske demokratije, kao što su zajedničko vlasništvo zaposlenih, su- i samoupravljanje, te zadružništvo;
     
  • Na makroekonomskom nivou – sa ukidanjem tržišta i konkurencije kao društvenih mehanizama koji u kapitalizmu prouzrokuju stalne krize i sa uspostavljanjem alternativnih načina koordinacije proizvodnje i raspodele dobara kao što su saradnja između proizvodnih jedinica umesto konkurencije i demokratsko planiranje umesto ''slepe'' tržišne proizvodnje
     
  • U odnosu prema okolini – sa planiranjem obima privrede u skladu sa nosećim i regeneracijskim sposobnostima okoline, te sa održivim i stabilnim privrednim rastom utemeljenim na redistribuciji već postojećeg bogatstva i istovremenom uvođenju ekološki prihvatljivih tehnologija; za to treba na globalnoj ravni obezbediti jednakopravan pristup svake pojedinke i svakog pojedinca vodi za piće, obradivom zemljištu i drugim prirodnim resursima koji omogućavaju pristojni život;
     
  • U odnosu prema klasnom pitanju i identitetskim pitanjima – sa ukidanjem kako klasnih razlika između rada i kapitala tako i svih drugih oblika nejednakosti i podređenosti na društvenom nivou, naročito diskriminacije na osnovu rase, pola, polne usmerenosti, nacionalne ili etičke pripadnosti i hendikepa.

Svesni smo toga da ova politika ne može opstati u samo jednoj državi i zalažemo se za internacionalizam. Zauzimamo se za ukidanje svetskog kapitalizma, te se stoga nadovezujemo na emancipatorske pokrete i partije iz celog sveta. Naša borba se smešta u svetski protivkapitalistički pokret, kako ga oblikuju evropski Indignados, platforma ¡Democracia Real YA!, grčka Syriza, nemačka Die Linke, francuska Front de Gauche, španska Izquierda Unida, zapatisti i bolivarski revolucionari Latinske Amerike, i na kraju, ali ni u kom slučaju manje važni, egipatski sindikalisti i kineski radnički pokret.

Emancipatorski pokreti za promenu sistema se naime organizuju na dva načina. S jedne strane se organizuju kao partije koje žele dobiti političku moć i delati kao protivsistemski režim, a s druge strane kao pokreti koji se bore za promenu sistema bez želje za preuzimanjem političke vlasti. Idealna pozicija je jednakovredno udruživanje obe protivsistemske strategije za dostizanje istog cilja: onih koji deluju odozdo, i ukidaju dosadašnje društvene odnose, i onih koji u formalnom političkom prostoru menjaju politike odozgo.

Read More

Share
07 apr

GERUSIA MANIFESTO

GERUSIA MANIFESTO

To be a Gerusian means to be terribly old. We belong to the council of elders by virtue of our experience. We grew up next to the river Eurotas, and we participated in brutal wars earning the right to sovereign decisions over life and death, beyond any responsibility. We are old, we could compete with Methuselah.

We adhere to a rich tradition of the history of philosophy which – from the time of Socrates, accused of spoiling the Athenian youth, up to Negri, il cattivo maestro, a very dangerous seducer of students – has declared that only an old person can be wise, whereas young people are but their victims. We repeat: we are all too old! Our cock hasn’t been erect for years, our tits have been saggy since time immemorial. We seduce only through conceptuality. Alcibiades can’t overcome our theoretical aura, college girls from Padua can’t resist the way we think – and especially susceptible are the Bologna-Reform students, so that our prime goal is to change them, to show them the possible alternatives. We shall certainly preserve our Spartan heritage, we are fully loyal to it: with asceticism we reject the imperative “Enjoy!”, with militancy of theory we wish to do harm to stupidity, with conceptual discipline we succeed in debasing conformism. To be a Gerusian means to be a guerilla, to be Geronimo.

Concepts are our weapons, we are prepared to use them as war machines.

“You are still young… and philosophy doesn’t completely hold sway over you.” – says Plato’s Parmenides to the young Socrates thus imparting to him an advice to get old soon because dialectics is not some toy for children. Similar to him, Hegel and Marx suggest, young people can not understand the most difficult principles of dialectics, the power of negation and the tension of contradiction; and because of that it is necessary to transform them: Becoming-old is the expansion of radical theories. Philosophy is essentially old! It does not want to be young, vibrant, buoyant, the place of enjoyment (the ideal place of neoliberalism), the place where the propagators of eternal youth are going to sell their expensive anti-wrinkles products … Philosophy is not replenishment, ecstasy, but endeavor and fatigue, that is – old age. Thought is completely wrinkled and it wishes it to be so! All those under our influence are becoming combatants. We are not gerontologists. We don’t study old age from the outside, we use all its advantages from the inside. We are old.

Old age is not a matter of biology, old age is the new subjectivity. Let us change subjectivity, let us become Gerusians! Age is of no importance, when it comes to being old. Being old requires courage!

We can't change the country. Let us change the subject.

04

Read More

Share
06 apr

Il Manifesto di Gherussia

 Il Manifesto di Gherussia

 

Essere gherussiano vuol dire essere tremendamente vecchio. Siamo diventati membri del consiglio degli anziani grazie alla nostra esperienza. Siamo cresciuti sull’Eurota, abbiamo partecipato a delle guerre crudeli e meritiamo il diritto di decisione sovrana, sulla vita e sulla morte, al di là di ogni responsabilità. Siamo vecchi, potremmo competere con Matusalemme stesso.

C’è una ricca tradizione nella storia della filosofia: soltanto un anziano può essere saggio, mentre i giovani sono le sue vittime. Da Socrate, colpevole di corrompere i giovani Ateniesi, fino a Negri  soprannominato il cattivo maestro, un seduttore troppo pericoloso per gli studenti. Ripetiamo: siamo molto vecchi. Il nostro cazzo non si rizza da anni ormai, le nostre tette sono flaccide. Noi seduciamo soltanto concettualmente. Alcibiade non resiste alla nostra aura teoretica, e le studentesse di Padova non possono opporsi al nostro modo di pensare – in particolare non ci resistono gli studenti e le studentesse della riforma di Bologna. Il nostro obiettivo primario è di cambiarli, di indicare le alternative possibili. Senz’altro preserveremo l’eredità spartana, del tutto fedeli: con l’ascetismo rifiutiamo l’imperativo “Enjoy”, con la militanza teorica vogliamo arrecare danni alla stupidità, con la disciplina concettuale riusciamo a umiliare il conformismo. Essere gherussiamo vuol dire essere guerriglia, Geronimo.

I concetti sono le nostre armi, siamo pronti ad usarli come macchine da guerra. “Sei ancora giovane Socrate … la filosofia non si è ancora impossessata di te “ – dice il Parmenide di Platone dando come consiglio quello di invecchiare quanto prima, perché la dialettica non è un giocattolo per i fanciulli. Simile a ciò i giovani, suggeriscono Hegel e Marx, non possono comprendere i principi più difficili della dialettica, la forza della negazione e la tensione delle contraddizioni, perciò bisogna trasformarli: diventare-vecchio è l’espansione della teoria radicale. La filosofia è essenzialmente vecchia! Essa non vuole essere giovinezza, estro, farfallina, canzone da organetto, il luogo del godimento (luogo ideale per neoliberalismo), il luogo dove i propagatori della giovinezza eterna vendono i loro prodotti contro le rughe … Filosofia non è ristoro, estasi, ma sforzo, fatica, strapazzo, dunque, vecchiaia. Il pensiero è tutto rugoso e vuole esserlo! Tutti quelli che sono sotto la nostra influenza entrano alla lotta. Noi non siamo gerontologi. Non studiamo l’anzianità dall’esterno, usiamo invece tutti i suoi vantaggi dall’interno. Siamo anziani!

L’anzianità non è biologia, l’anzianità è la nuova soggettività. Cambiamo la soggettivita, diventiamo i gherussiani e le gherussiane. Per essere vecchio gli anni non importano. Per la vecchiaia ci vuole coraggio.

We can't change the country. Let us change the subject.

04

Read More

Share
05 apr

MANIFEST GERUSIJE

Biti gerusijanac znači biti užasno star. Postali smo članovi saveta staraca zahvaljujući našem iskustvu. Odrasli smo pored Eurote, učestvovali smo u surovim ratovima i zaslužili smo da imamo pravo na suvereno odlučivanje o životu i smrti, s onu stranu svake odgovornosti. Stari smo, mogli bismo da se takmičimo i sa Metuzalemom.
Postoji jedna bogata tradicija u povesti filozofije, u kojoj se pokazuje da jedino starac može da bude mudrac, a mladi ljudi su njegove žrtve: od Sokrata, koji je optužen za to da je pokvario mlade Atinjane, do Negrija, koji je dobio nadimak il cattivo maestro, jer je postao suviše opasan zavodnik za studente. Ponavljamo: jako smo stari. Naš kurac već godinama nije imao erekciju, naše sise su već odavno otromboljene. Mi zavodimo jedino pomoću pojmovnosti. Alkibijad ne može da odoli našoj teorijskoj auri, studentkinje iz Padove ne mogu da se suprotstave načinu na koji mi mislimo – posebno ne mogu da nam odole bolonjski studenti i studentkinje, primarni nam je cilj da ih promenimo, da ukažemo na moguće alternative. Svakako ćemo očuvati spartansko nasleđe, verni smo mu u potpunosti: askezom odbijamo imperativ „Enjoy!“, militantnošću teorije želimo da učinimo štetu gluposti, pojmovnom disciplinom uspevamo da ponizimo konformizam. Biti gerusijanac znači biti gerila, biti Geronimo. Pojmovi su naša oružja, spremni smo da ih upotrebimo kao ratne mašine. “Ti si još mlad Sokrate .. i još te filozofija nije čvrsto obuhvatila” – kaže Platonov Parmenid i daje mu savet da što pre ostari jer dijalektika nije igračka za dečicu. Slično tome, mladi ljudi, sugerišu Hegel i Marx, ne mogu da razumeju najteže principe dijalektike, snagu negacije i napetost protivrečnosti, zato je potrebno da ih transformišemo: postajanje-starim je ekspanzija radikalne teorije. Filozofija je suštinski stara! Ona ne želi da bude mladost, poletnost, lepršavost, mesto uživanja (idealno mesto neoliberalizma), mesto gde će propagatori večne mladosti prodavati svoje skupe proizvode protiv bora… Filozofija nije okrepljenje, ekstaza, već napor, zamaranje, dakle, starost. Misao je sva izborana i ona želi to da bude! Svi oni koji su pod našim uticajem se uključuju u borbu. Mi nismo gerontolozi. Mi ne proučavamo starost spolja, već iskorištavamo sve njene prednosti iznutra. Mi jesmo stari.

Read More

Share
Translate »